Postizanje optimalnog rezultata nakon transkateterskog zahvata "edge-to-edge" popravka mitralnog zaliska (M-TEER) ključno je za dugoročni ishod bolesnika s degenerativnom mitralnom regurgitacijom. Nova analiza studije CLASP IID, objavljena u JACC: Cardiovascular Imaging, pokazuje da je potpuna ili gotovo potpuna redukcija mitralne regurgitacije važniji prognostički cilj od izbjegavanja umjereno povišenog transmitralnog gradijenta.

Analizirano je 284 bolesnika nakon M-TEER-a. Optimalan rezultat, definiran kao rezidualna mitralna regurgitacija ≤1+ uz srednji transmitralni gradijent ≤5 mmHg, postignut je u 72,5 % bolesnika. Oni su imali bolje hemodinamske pokazatelje te značajno veću jednogodišnju slobodu od velikih neželjenih kardiovaskularnih događaja, smrtnosti i kombiniranog ishoda koji uključuje smrtnost, hospitalizaciju zbog zatajenja srca ili potrebu za ponovnom intervencijom.

Posebno je zanimljiva analiza bolesnika kod kojih optimalan rezultat nije postignut. U toj skupini bolesnici s rezidualnom mitralnom regurgitacijom ≤1+, unatoč gradijentu većem od 5 mmHg, imali su bolje jednogodišnje ishode od bolesnika kod kojih je gradijent ostao niži, ali je zaostala značajnija mitralna regurgitacija (≥2+).

Rezultati sugeriraju da bi tijekom M-TEER zahvata prioritet trebao biti što potpunija redukcija mitralne regurgitacije, čak i kada je ona praćena umjerenim porastom transmitralnog gradijenta. Ovi nalazi mogu imati važan utjecaj na intraproceduralno donošenje odluka te dodatno naglašavaju ključnu ulogu ehokardiografije u optimizaciji rezultata zahvata.

Istraživanje pronađite na poveznici: https://www.acc.org/Latest-in-Cardiology/Journal-Scans/2026/06/08/17/44/CLASP-IID